|
Tango Tekst Moniki Blauth ze strony www.blautango.com WERSJA PRZYJAZNA DLA OKA |
|
Tango argentyńskie i tango nowoczesne (europejskie), którego uczymy się na kursach tańca towarzyskiego, to... dwa różne tańce!!! Tango zawsze było tańcem intymnym, nie wymagającym dużej przestrzeni. Kiedy jednak znalazło drogę do sal balowych Europy, a było to ponad sto lat temu, jego styl nie zgadzał się z europejską ideą tańca balowego. Autentyczny styl został szybko zmieniony. Piękno charakteru prawdziwego tanga zostało zastąpione szybszym, pulsacyjnym rytmem. Tango zostało włączone do konkursów tanecznych i powstał nowy trend, który nakazał tancerzom poruszać się wokół parkietu serią sztucznych marszów staccato, z przejściami sygnalizowanymi rodzajem zaraźliwych skurczów szyi, które wzbudzają sporo śmiechu w Argentynie. Narodziny tanga Tango pojawiło się w Argentynie w latach osiemdziesiątych XIX wieku. Historycy spierają się co do źródeł jego
pochodzenia i do dziś nie przedstawiono spójnej historii powstania tego tańca. Najczęściej powtarzana teoria
widzi w tangu syntezę elementów z wielu źródeł, takich jak: habanera z Kuby, candombe - granego na
bębnach przez niewolników sprowadzonych z Afryki, czy milonga* - ludowej muzyki z pampasów, która
zawierała zarówno elementy muzyki Indian, jak i kolonialistów hiszpańskich. Taniec potępiony Początkowo tango było grą symbolizującą wzajemne relacje między alfonsami a ich "podopiecznymi", do czego
zresztą nawiązywały tytuły pierwszych utworów oraz choreografia. To w dużym stopniu tłumaczy tę typową drapieżność
i aurę machismo, którymi nacechowany jest ów taniec. Wpływ na ewolucję tanga i jego ugładzenie miały wydarzenia
społeczno-polityczne. Rozpowszechniło się ono wśród klas wyższych wraz z przyznaniem prawa głosu wszystkim obywatelom
(w Argentynie nastąpiło to w 1912 roku), co poprawiło pozycję społeczną kobiet i doprowadziło do
zmniejszenia różnic klasowych. I tak rozpoczęła się zadziwiająca kariera tańca, który z domów publicznych trafił na
salony. Carlos Gardel Za najwiekszego spośród tych, którzy kiedykolwiek śpiewali tango i za jednego z największych kompozytorów tego gatunku muzycznego Argentyńczycy uważają Carlosa Gardela. To on uznawany jest za twórcę tanga argentyńskiego, bo to dopiero on wyprowadził je z nizin społecznych, uczynił bardziej "przyzwoitym" i strawniejszym dla "wyższych sfer". Nastąpiło to w latach dwudziestych, a szczególnie w trzydziestych XX wieku, kiedy Gardel wyruszył do Europyi podbił Paryż. Niestety, wkrótce po sukcesach odniesionych w Europie stracił życie w katastrofie lotniczej nad Kolumbią. Płyty z jego nagraniami rozchodziły się w ogromnych nakładach, a i dziś cieszą się niemałym powodzeniem. Wtedy, w tragicznym 1935 roku, odprowadziło Gardela na cmentarz Chacarita w Buenos Aires tysiące wielbicieli. Dziś pod jego grobowcem leżą zawsze świeźe kwiaty. Tu wznosi się też jego posąg naturalnej wielkości: uśmiech utrwalony w grynszpanie, ręka podniesiona lekko jak przy śpiewaniu, w której dwa wyciągnięte palce proszą o papierosa. I rzeczywiście - nawet w deszczowe dni żarzy się między nimi jakiś "Parisienne" lub "Extra". Wieść niesie, że kto włoży zapalogego papierosa między te palce, temu spełni się życzenie. Tango rozkwita... W pierwszym dziesięcioleciu po II wojnie światowej magia tanga trwała przede wszystkim na obrzeżach rozrastającego się nadal Buenos Aires, gdzie wiele jeszcze wybrukowanych ulic rozpływało się w stepie. Juan Peron kazał wybetonować prostokątne placyki wielkości boiska do gry w koszykówkę, aby napływający robotnicy przemysłowi mieli możność uprawiania sportu i różnego rodzaju gier. Na tych betonowych placykach, zalanych w gorące letnie noce jaskrawym światłem, kołysały się w rytmie tanga objęte zmysłowo pary. ... odchodzi... Skończyło się to w 1955 roku, gdy zbombardowano Buenos Aires. Nad La Platą nastała nowa epoka.
Królował w niej Bill Haley i Rock'n'Roll, a potem zaczęły się kurczyć obszary marzeń, otoczone
brutalnością politycznej rzeczywistości. Pod rządami generałów także tangu musiało zabraknąć powietrza. ... i powraca Od lat osiemdziesiątych zeszłego wieku tango przeżywa swój renesans. Za sprawą wielkich spektali jak
"Forever Tango"czy filmów takich jak "Tango" Carlosa Saury, taniec ten znowu zauroczył tysiące.
W Europie, Stanach Zjednoczonych i
Kanadzie, nawet w Australii, RPA i w Hong Kongu powstały kluby zrzeszające miłośników tego tańca i stylu. Spotykają
się, aby tańczyć, organizują kursy, warsztaty i pokazy. W Polsce taką właśnie działalnością zajmuje się
Stowarzyszenie Akademia Tanga Argentyńskiego w Warszawie. Astor Piazzolla Astor Piazzolla (1921-1992) jest jednym z najważniejszych kompozytorów tworzących tanga po II Wojnie Światowej.
Urodził się w Argentynie, wychował w Nowym Jorku, gdzie zdobywał wiedzę na temat jazzu i muzyki
klasycznej. Wrócił do Argentyny i jako bandoneonista grał w zespole Anibala Troilo. Równocześnie studiował u
znanego argentyńskiego kompozytora Alberto Ginastery, któremu przedstawił go mieszkający wówczas w
Buenos Aires Artur
Rubinstein. Kontynuacją studiów kompozytorskich był pobyt w Paryżu i studia u francuskiej kompozytorki i
dyrygentki Nadii Boulanger. -------------------------------------------------------------------------------- * Słowo milonga ma dwa znaczenia:
1. Miejsce gdzie się gra i tańczy tango, stąd "milonguero" i "milonguera" to mężczyzna i kobieta tańczący tango
2. Jeden z rodzajów muzyki tanga charakteryzujący się szybkim rytmem, wesołym nastrojem utworu oraz nieco odmiennym
sposobem tańczenia: partnerzy tańcza dosc proste kroki, ale stawiaja je w szybkim, równym rytmie; rzadko stosuje sie
obroty, jeszcze rzadziej używane sa skomplikowane figury. -------------------------------------------------------------------------------- Informacje i zdjęcia zaczerpnięte z internetu ze stron: Franco Zarrazzo |